In een moment dat langer lijkt dan eeuwigheid, zet een meisje een stap de wereld binnen van de langverwachte dromen. Een piemel groot als een raket voor je. Zachthangende wanden nog niet sterk gebruikt. Ingezakt. De razernij van het hoofdschudden van Irama. De stem van Ezuki lijkt te weerklinken met de aarde. Hemelvaart van de adamsappel met een verwrongen gezicht van Irama. De keel verpulvert van de vergiftiging. Het gezicht straalt helder in de brute training van het meisje Emmu. Ik kan niet genoeg krijgen van stimulatie die nog nooit eerder in mijn hersenen is binnengedrongen. 'Kan ik... Kan ik me comfortabel voelen met een ingezakte Irama?'
